شمارهٔ ۱۷۴

اندم که نه شمع و نه لگن بود شمع دل من زبانه زن بود واندم که نه جان و نه بدن بود دل فتنه یار سیمتن بود در آینه روی یار جستم خود آینه روی یار من بود دل در پی او فتاد و او را خود در دل تنگ من وطن بود موج افکن قلزم حقیقی هم گوهر و هم گهر شکن بود دی بر در دیر دردنوشان آشوب خروش مرد و زن بود دیدم بت خویش را که سرمست در دیر حریف برهمن بود هر بت که مغانش سجده کردند چون نیک بدیدم آن شمن بود پروانه ی روی خویشتن شد آن فتنه که شمع انجمن بود چون پرده ز روی خویش برداشت خود پرده ی روی خویشتن بود خواجو بزبان او سخن گفت هیهات چه جای این سخن بود