شمارهٔ ۱۷۶

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
بیار باده که وقت گلست و موسم باغ ز مهر بر دل پر خون لاله بنگر داغ دماغ عقل معطر کن از شمامه ی می بود که بوی عفافش برون رود ز دماغ گهی که زاغ شب از آشیان کند پرواز ز عکس باده چو چشم خروس کن پر زاغ اگر چراغ نباشد به تیره شب شاید چرا که باغ برافروخت از شکوفه چراغ بر آتش رخ گل آب می فشاند میغ وز آب آینه گون زنگ می زداید ماغ ببین که مرغ چمن دمبدم هزار سلام بدست باد صبا می کند بباغ ابلاغ ز رهگذار نسیم بهار رنگ آمیز شدست ساحت بستان چو کلبه ی صباغ خوشا بطرف گلستان شراب نسرین بوی ز دست لاله عذاران عنبرین اصداغ چو راغ را شود از لاله شقه خون آلود بخون لاله بباید گرفت دامن راغ مگو حکایت پیمان و نام توبه مبر که نیست از می و پیمانه ام بتوبه فراغ بصحن باغ قدح نوش و غم مخور خواجو که آنک باغ بنا کرد برنخورد از باغ

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.