شمارهٔ ۱۷۷

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
چون آتش خور شعله زد از شیشه ی شفاف در آب معقد فکن آن آتش نشاف گر باد صبا مشک نسیمست عجب نیست کآهوی شب افتاد کنون نافه اش از ناف منعم مکن ای محتسب از باده که صوفی بی جام مصفا نتواند که شود صاف میخواره ی سرمست بدنیا نکند میل دیوانه ی مدهوش ز دانش نزند لاف صید صلحا می کند آن آهوی صیاد خون عقلا می خورد این غمزه ی سیاف هر دم که شود درج عقیقت گهر افشان گوهر ز حیا آب شود در دل اصداف آنکس که دل از هر دو جهان در کرمت بست بر وی چه بود گر بگشایی در اعطاف کام دل درویش جزین نیست که گه گاه در وی نگرد شاه جهان از سر الطاف آن به که زبان در کشم از وصف جمالت زیرا که بکنهش نرسد خاطر وصاف نقد دل مغشوش ببازار تو بردیم گرفتند که کس قلب نیارد بر صراف خواجو بملامت ز درت باز نگردد عنقا نتواند که نشیمن نکند قاف

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.