شمارهٔ ۱۷۷

م مجذوب تبریزی
0 Altın Yaprak
به صد آشفتگی چون موج هر سو بی قرار افتم که زاین دریای توفان خیز شادی بر کنار افتم غزال فیض پر وحشی ست کاو انجام کثرت سوز که بی خود کردم و تنها به دنبال شکار افتم چرا پوشم در این می خانه چشم از روی آن ساقی که چشم مست او هرگز نخواهد در خمار افتم هوای عشرت افزا جوش گل مپسند ای ساقی که گل گل بشکفد گلزار و من در خار خار افتم در آن می خانه شوقم را تمنا در کنار افتد که هست پای خم برخیزم و در پای یار افتم شعور عقل را چون نیست عار از ننگ نادانی روم در عالم مستی به فکر ننگ و عار افتم شدم در باغ و از آشفتگی بی او ندانستم به نی چون ناله پیچم یا چو آتش در خیار افتم جنون از داغ های سینه ام آن لحظه گل چیند که با یاد رخت مستان به طرف لاله زار افتم دلم آن لحظه خاطرجمع گردد از پریشانی که دریای تو چون زلف دوتایی اختیار افتم بهشت نقد این ویران سرا مجذوب آن باشد که دایم در دیار دل به فکر درد یار افتم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.