شمارهٔ ۱۷۷
م مجذوب تبریزی
0
Altın Yaprak
به صد آشفتگی چون موج هر سو بی قرار افتم
که زاین دریای توفان خیز شادی بر کنار افتم
غزال فیض پر وحشی ست کاو انجام کثرت سوز
که بی خود کردم و تنها به دنبال شکار افتم
چرا پوشم در این می خانه چشم از روی آن ساقی
که چشم مست او هرگز نخواهد در خمار افتم
هوای عشرت افزا جوش گل مپسند ای ساقی
که گل گل بشکفد گلزار و من در خار خار افتم
در آن می خانه شوقم را تمنا در کنار افتد
که هست پای خم برخیزم و در پای یار افتم
شعور عقل را چون نیست عار از ننگ نادانی
روم در عالم مستی به فکر ننگ و عار افتم
شدم در باغ و از آشفتگی بی او ندانستم
به نی چون ناله پیچم یا چو آتش در خیار افتم
جنون از داغ های سینه ام آن لحظه گل چیند
که با یاد رخت مستان به طرف لاله زار افتم
دلم آن لحظه خاطرجمع گردد از پریشانی
که دریای تو چون زلف دوتایی اختیار افتم
بهشت نقد این ویران سرا مجذوب آن باشد
که دایم در دیار دل به فکر درد یار افتم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş