شمارهٔ ۲۱۸

دگر وجود ندارد لطیفه یی ز دهانش ز هیچکس نشنیدم دقیقه یی چو میانش چه آیتست جمالش که با کمال معانی نمی رسد خرد دوربین بکنه بیانش اگرچه پسته دهان در جهان بسند و لیکن بخنده ی نمکین پسته کم بود چو دهانش چگونه شرح دهد خامه حال ریش درونم چنین که خون سیه می رود ز تیغ زبانش شبان تیره خیالست خوابم از غم هجران ولی چه سود که سلطان چه غم بود ز شبانش کجا سفینه ی صبرم ازین میان بدر افتد چرا که بحر مودت نه ممکنست کرانش کسی که با تو زمانی دمی برآورد از دل برون رود ز دل اندیشه ی زمین و زمانش گمان مبر که روان نبود آب چشم من آندم که بوستان وجودم نماند آب روانش لطیفه ییکه رود در بیان ناله ی خواجو بر آور از دل و در دم بآسمان برسانش