شمارهٔ ۲۱۸

مرا شوریست بر سر از غم دل نمی دانم کنون بیش و کم دل ترشح می کند از دیده من دمادم اشک خونین از یم دل یکی امروز با ما سیر دل کن که دارد عالمی این عالم دل برافشان دانه کشت مرادت شود سرسبز و خرم از نم دل نشین در پرده مضراب سازش بسی دارد نوا زیر و بم دل نمی گردد دگر صید کمانت غزال وحشی ما از رم دل طواف کعبه دل کن که نوشی ز چاه مدعایت زمزم دل قبول کس نگردد این حکایت اگر گویی که باشد محرم دل دل خود را به مهر دل قوی کن که باشد عقد پروین شبنم دل خرد بر چرخ می ساید علم را لوایش گر بود از پرچم دل درین محنت سرا امروز طغرل نمی یابم کسی را همدم دل