شمارهٔ ۲۲۱

ای شب زلفت غالیه سا وی مه رویت غالیه پوش نرگس مستت باده پرست لعل خموشت باده فروش نافه ی مشک از گل بگشا بدر منیر از شب بنما مشک سیه بر ماه مسا سنبل تر بر لاله مپوش لعل لبت آن یا می ناب باده ی لعل از لعل مذاب شکر تنگ از تنگ شکر آب حیات از چشمه ی نوش شمع چگل شد باده گسار شمسه ی گردون مشعله دار ماه مغنی گو بسرای مرغ صراحی گو بخروش باده گساران مست شراب جمع رفیقان مست و خراب بر بت ساقی داشته چشم بر مه مطرب داشته گوش مطرب مجلس نغمه سرای شاهد مستان جلوه نمای گر شنوم کو صبر و قرار ور نگرم کو طاقت و هوش پیر مغان در میکده دوش گفت چو خواجو رفت ز هوش گو می نوشین بیش منوش تا نبرندش دوش بدوش