شمارهٔ ۴۷

ای لبت باده فروش و دل من باده پرست جانم از جام می عشق تو دیوانه و مست تنم از مهر رخت مویی و از مویی کم صد گره در خم هر مویت و هر مویی شست هر که چون ماه نو انگشت نما شد در شهر همچو ابروی تو در باده پرستان پیوست تا ابد مست بیفتد چو من از ساغر عشق می پرستی که بود بی خبر از جام الست تو مپندار که از خود خبرم هست که نیست یا دلم بسته ی بند کمرت نیست که هست آن چنان در دل تنگم زده ای خیمه ی انس که کسی را نبود جز تو درو جای نشست همه را کار شرابست و مرا کار خراب همه را باده به دستست و مرا باد به دست چون بدیدم که سر زلف کژت بشکستند راستی را دل من نیز بغایت بشکست کار یاقوت تو تا باده فروشی باشد نتوان گفت به خواجو که مشو باده پرست