شمارهٔ ۸۴

سر چو گوی افکنم به میدانش تا که بردارد او به چوگانش هر که را نیست عشق جانانش می توان گفت جسم بی جانش هر که عشق تو نیست در جانش من نخوانم ز جنس انسانش دل جمعی در آن خم زلف نکنی ای صبا پریشانش دل صد یوسف است زار و اسیر مانده اندر چه زنخدانش سرخط بندگی خطش می خواست ما نهادیم سر به فرمانش آن صنم رخ به هرکه بنماید تو نگه دار یا رب ایمانش تا به غرقاب عشق کی برسد کشتی رانده ام به عمانش گل چو گوشی به ناله اش نکند عجب از عندلیب و افغانش می بده ساقیا که در عالم نه گدا ماند و نه سلطانش گر به ساغر حیات می بخشی باده درده نه آب حیوانش