شمارهٔ ۱۰۷۰

نشان خاک پای او اگر می یافتم جایی سرم می گشت در پاییش غلطان دیده در پایی تمنا کرده ام با خود که در پایش فتم بی خود کم افتد در سر عاشق ازین خوشتر تمنایی دل پروانه پیش شمع رأی سوختن دارد نه بینم در میان جمع روشنتر ازین رایی جمالت را چو بازاریست نیز از غمزه و مژگان رها کن تا کند زلفت به حسن خویش سودایی به صد نقش از خیال آراست رویت خانه دل را ز مهرویان کرا باشد چنین روی دل آرایی بهاران بی گل رویت به داغ دل برون آریم چو لاله گر برون آیم به کوهی یا به صحرایی نخواندی این مثل جانا تماشا رایگان باشد رخی بنما ستان صد جان اجازت ده تماشایی مرا تو چشم بینانی به تو زان در تماشایم دلا می کن تماشایی چو داری چشم بینایی کمال از سرو بالابان چه می پرسی نشان گفتی مهی می جویم از هر سو مگر بینم زبالایی