شمارهٔ ۱۷۵
ک کمال خجندی
0
Altın Yaprak
ساقی لب تو این کرم از من دریغ داشت
می ها که داشت یک دو دم از من دریغ داشت
بنمود صد گرم به حریفان هزار حیف
بوسی دو نیز بر قدم از من دریغ داشت
دی گفتمش بگز لب خود را به من بده
آن نقل هم ز خویش و هم از من دریغ داشت
من مورم و نگین جم آن لب غریب نیست
گر خاتم و نگین جم از من دریغ داشت
پشت دلم چو طاق دو ابروش خم گرفت
زین غم که زلف خم به خم از من دریغ داشت
ای نامه بر بیار تو باری سلام خشک
گر بار رشحه قلم از من دریغ داشت
بر در نخواست تا شنود آه کس کمال
بانگ کبوتر حرم از من دریغ داشت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş