شمارهٔ ۲۹۸

آن سرو قد نگر که چه آزاد می رود وآن غمگسار بین که چه دلشاد می رود به روی سرو قامت گل بوی لاله رخ با قد خوش خرام چو شمشاد می رود بر بام هفت قلعه گردون ز بیدلان هرشب فغان و ناله و فریاد می رود اشک از دمشق دیده ز سودای مصر دل مانند سیل دجله بغداد می رود بنیاد جان که داشت بنا بر زمین دل از سیل بار دیده ز بنیاد می رود بر جان بیدلان ستمکش ز دلبران در شهر ما نگر که چه بیداد می رود عمر عزیز گر نکنی صرف با بتان چون خاک راه دانش که بر باد می رود خسرو مدام با لب شیرین نهاده لب خون جگر ز دیده فرهاد می رود با آن پری پیام کمال ای نسیم صبح اعلام دادمت مگر از باد می رود