شمارهٔ ۴۱۷
ک کمال خجندی
0
Altın Yaprak
دوشم دل از غم تو بر آتش همی تپید
وز دیده با خیال لبت آب می چکید
زآن لب چو می شنید حدیثی دل کباب
می سوخت چون نمک به جراحت همی رسید
در پیش می فکند سر خود قتیل عشق
از شر این گناه کز آن تیغ می برید
ناکرده سر قلم سر زلفت کجا کشیم
دال است زلف تو نتوان بی قلم کشید
پیش تو روز و شب چه برم نام مهر و ماه
چون مهر دیگری نتوان بر تو به گزید
گیرم که باد با تو برد آه این ضعیف
از باد تاله پشه کمتر توان شنید
چشم کمال روی تو دید و به گریه گفت
چشم رونده چون تو در اقلیم ها ندید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş