شمارهٔ ۵۴

چو آفتاب نکند از رخ زمانه نقاب بریز در قدح گوهرین عقیق مذاب خروش ناله مستان به گوش او نرسید و گرنه مردم چشمش کجا شدی در خواب چو مطرب غم او چنگ زد به دامن من ز گوشمال جفا ناله می کنم چو رباب ز جیب پیرهن اندام نازنین بینش چنانکه از تن شیشه قطره های گلاب اگرچه ریختن خون به حکم شرع خطاست بریز خون صراحی که هست عین صواب بیا به جان و سر خود که دردمندان را به مرهمی که توانی زمان زمان دریاب مگر که در سر زلفین او وزید صبا که می وزد ز گلستان نسیم عنبر ناب ترا به چشمه حیوان چرا کنم تشییه که هست تشنه لعل تو گوهر سیراب کنون که جور فراق از تو بر کمال آمد ز دست دیده فتادم چو کاسه بر سر آب