شمارهٔ ۷۵۲

صحبت یار بهشتی ست پر از ناز و نعیم ای خوش آن دم که به ما آید از آن روضه نسیم حور چشم سیهش خواند به از نرگس و گفت نتوان خواند ازین به که سوادی ست سقیم نیست خاک در او خالی از آمدشد اشک رو نهاد سایل افتاده به درگاه کریم می کنم بام و در دیده به خون مژه نقش تا شوی ار پی نظاره در آن گوشه مقیم یک دلی دارم و خواهد ز من آن غمزه و خال تیغ هندی ست چو در پیش تو سازش به دو نیم دیده نقش دهنت دل به رخت فال گشاد بی ملامت کشد از عشق تو چون آید میم بر قدم های تو خواهد که زند بوسه کمال باز بنما قدمی خاصه به مشتاق قدیم