شمارهٔ ۷۵۳
ک کمال خجندی
0
Altın Yaprak
صد جان ز لبت به وام گیرم
تا پیش تو دم به دم بمیرم
چندان که به خویش می کنم فکر
جز فکر تو نیست در ضمیرم
ای دوست که پند خواهی ام داد
خاموش که دشمنت نگیرم
صد دل دهمش اگر پذیرد
گونید به بار دلپذیرم
بی زلف و رخش نمی توان بود
چون نیست ز جان و سر گزیرم
در غارت غمزه هاش کردند
ترکان سیاهدل اسیرم
زد غمزه سوی کمال و می گفت
افسوس که حیف رفت نیرم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş