شمارهٔ ۷۷۲

گفت دلدارم که از هجران دلت خون می کنم گفتم ار خون شد ورا از دیده بیرون می کنم نیست با بارم خلافی غیر از این مقدار بس گر بلا کم می کند من ناله افزون می کنم گر که او شیرین شود من می شوم فرهاد او گر که او لیلی شود من کار مجنون می کنم گر که با ما بر سر بی مهری و کین هست چرخ تکیه بر لطف و عطای ذات بی چون می کنم در پی کشف حقایق با سری پرشور و شوق سپر در دامان کره و دشت و هامون می کنم با تلاش و کوشش اندر راه کسب علم و فضل خویشتن را بی نیاز از گنج قارون می کنم مار اگر افسون شد و با ورد می گوید کمال اژدهای نفس را یک ورد افسون می کنم