شمارهٔ ۹۵۵
ک کمال خجندی
0
Altın Yaprak
ای بار نازنین مگر از فتنه زاده ای
کامروز چشم فتنه گری برگشاده ای
در ملک حسن خسرو خوبان تویی ولیک
داد مرا تو از لب شیرین نداده ای
هستند در زمان تو خوبان گلعذار
لیکن از این میانه تو زیبا فتاده ای
چون آفتاب بر همه روشن شد آنکه تو
از حسن و لطف از مه تابان زیاده ای
از خط تو ز غالیه هر نقطه ای که هست
داغی ست آنکه بر دل عنبر نهاده ای
با آنکه ریخت غمزه شوخ تو خون ما
با عاشقان هنوز به جنگ ایستاده ای
گفتم کمال از قد سرو نو بر نخورد
عشقت بگفت رو که در این ره پیاده ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş