شمارهٔ ۱۹۶۸

من اشک بیدلان را خنده می پنداشتم روزی کنون بر می دهد تخمی که من می کاشتم روزی هم اول روز کان زلف سیاهم پیش چشم آمد دل من زد که از وی شام گردد چاشتم روزی تو ای ناخورده جام عشق هشیاری مکن دعوی که من هم خویش را هشیار می پنداشتم روزی دو چشمم بر رخش داده به کویش در نهم پایی هم از خاک درش این رخنه می انباشتم روزی دل از درد کهن خون گشت و محرومی بختم بین کز آب دیده رازی بر درش بنگاشتم روزی تو گر بر جای دل داری مرا گر نیست دل بر جا مزن بر حال من طعنه که من هم داشتم روزی ملامت سوخت خسرو را همه پاداش آن است این که بر اهل ملامت بد همی انگاشتم روزی