شمارهٔ ۲۷۷
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
در چمن جان من سرو خرامان یکی ست
نرگس رعناش دو غنچه خندان یکی ست
گفت به غمزه لبش جان ده و بوسی ستان
کاش دو صد جان بدی وه که مرا جان یکی ست
من ز غم گلرخی ژاله فشانم چو اشک
ابر درین واقعه با من گریان یکی ست
طرف چمن می روی طعنه زنان سرو را
بیش خجالت مده راه جوانان یکی ست
خسرو دلخسته را بنده صورت نگر
چونکه به معنی رسی بنده و سلطان یکی ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş