شمارهٔ ۲۹۷
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
بنگر که اشک دامن ما چون گرفته است
کو تیغ غمزه ای که مرا خون گرفته است
زلفش به دیده مشت خیالش به طرف چشم
شستی فگنده خوش لب جیحون گرفته است
ما می خوریم دم به دم از اشک جام خون
تا بر لب آن صنم می گلگون گرفته است
در گریه یافت دیده خیالات ابرویت
دل گیر بود زلف تو وین خون گرفته است
بهر خیال خاک قدوم تو چشم ما
بر هر مژه دو صد در مکنون گرفته است
از عشق دوست سینه خسرو شده به سوز
یعنی درون در آتش و بیرون گرفته است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş