شمارهٔ ۳۰۵

آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست دلها اسیر سلسله مشکبار اوست اندیشه نیست گر طلب جان کند زمن اندیشه من از دل نااستوار اوست بادا بقای زلف و رخ و قامت و لبش یک جان من که سوخته هر چهار اوست آن ناخدای ترس همه روز مست ناز دیوانه چو من همه شب در خمار اوست گر دل برد ز دست ببر گو که حق اوست ور جان کند شکار بکن گو که کار اوست دل شد ز دست و سوز دلم ماند هم خوشم کاین داغ در درونه من یادگار اوست خونم که آب می کنی ای دیده رنج نیست لیکن میا ز دیده که آنجا گذار اوست ما را ز آرزوی لبت جان به لب رسید ای بخت آنکه همچو تویی در کنار اوست خسرو گرت خیال پرستش امان دهد زنهارش استوار نداری که یار اوست