شمارهٔ ۳۴۹
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
آنکه دلم شیفته روی اوست
شیفته تر می کندم این چه خوست
دوش بگفتم که دهانیت نیست
گفت که بسیار درین گفتگوست
به که رخ از خلق بپوشد ازآنک
دیده بد آفت روی نکوست
هستی من رفت و خیالش نماند
این که تو بینی نه منم بلکه اوست
عاشقم ار گریه کنم عیب نیست
آب که بر روی من است آب جوست
بس که دل گمشده جویم به خاک
قامت من بین که چگونه دو توست
ترک جهان بینیم با وصل یار
کار جهان بین که چها آرزوست
خسرو از این گونه که در خود گم است
عاقبتش در طلب و جستجوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş