شمارهٔ ۴۳۹

خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می باشد به حق آن که در ذکرت زبانم ریش می باشد به بازی گویی ام گه گه که سویم باز کن چشمی کسی را این بگو کش دیده وقتی پیش می باشد ندانم تا چه سان بیرون روی از جان مشتاقان که هر چت پیش می بینم تمنا بیش می باشد گه از لب شربتی ندهی به کشتن همی نمی ارزم چرا در کارهات آخر چنین فرویش می باشد مرا گویند بر جا دار دل تا کی پریشانی کجا این دل که من دارم به جای خویش می باشد برو ای جان ناخشنود کاین ها نیست جا اکنون که بدخو پادشاهی در دل درویش می باشد برهمن را بت اندر خانه باشد من بتر زویم که بت پوشیده در جان من بدکیش می باشد کجا آن بخت دارد کآرزویش در کنار آید گدایی کو شبی تا روز کج اندیش می باشد ز غیرت سوختم ای جان مزن بر دیگران غمزه که خسرو را همیشه در جگر این ریش می باشد