شمارهٔ ۴۳۹

خراب کرده چشمان پرخمار توام به هم آمده زلف تابدار توام مرا مران تو به خواری که زار می مانم اگر چه خوارم و زارم نه خوار و زار توام به دوستی که مکن دشمنی تو با دل من چه دوستی که ندانی که دوستدار توام خیال زلف تو با خاطرم همی گوید که من شکسته پریشان روزکار توام دلم برفت و به جان این خبر رسید ز او بیا بیا که من اینجا در انتظار توام قرار دادی و گفتی که با تو پیوندم سر از قرار مگردان که بی قرار توام تنم چو شمع بسوزد تمام سر تا پای اگر تو را به زبان بگذرد که یار توام نه روی حور همی خواهم و نه باغ بهشت تنعم است مرا اینکه در جوار توام شبی بگفت به ناصر خیال دوست مرنج که من چو اشک شب روز در کنار توام