شمارهٔ ۴۴۱

هنوزت ناز گرد چشم خواب آلود می گردد هنوز از تو شکیب عاشقان نابود می گردد چرا دیوانگی نارد مرا در گرد کوی او که در هر گوشه چندین جان ناخشنود می گردد به صد جان بنده ام آن غمزه را با آنکه می دانم که مرگم گرد آن پیکان زهرآلود می گردد چه پرسی حال شب های کسی کش چون تو غمخواری همه شب از درون جان غم فرسود می گردد جگر می سوزدم جانا مشو ناخوش ز بوی من اگر در گرد دامان تو بوی عود می گردد مناز از روی چون خورشید خود چندین چو می دانی که روز حسن را سایه به غایت زود می گردد تو معذوری اگر در روی خسرو چشم نگشایی چنین کز آه او هر دم جهان پر دود می گردد