شمارهٔ ۴۴۲

همه شب در دلم آن کافر خونخوار می گردد حریر بسترم در زیر پهلو خار می گردد سرم را خاک خواهی دیدن اندر کوی او روزی که دیوانه دلم گرد بلا بسیار می گردد مشو رنجه به تیر افگندن ای ترک کمان ابرو که مسکین صید هم از دیدنت مردار می گردد نپندارم که هرگز چون گل رویت به دست آرد صبا کو روز و شب بر گرد هر گلزار می گردد چرا صد جا نگردد غنچه دل پاره همچون گل که آن سرو روان در دل دمی صد بار می گردد تو باری باده ده ای دل که آنجا مدخلی داری که مسکین کالبد گرد در و دیوار می گردد اسیر عشق را معذور دار ای پندگو بگذر که چون ساقی به کار آید خرد بیکار می گردد ز شهر افغان برآمد در خرابی ها فتم اکنون که از فریاد من دل های خلق افگار می گردد چه غم او را که در هر شهر رسوا می شود خسرو ببین تا چند سگ چون او به هر بازار می گردد