شمارهٔ ۴۷۷
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شد
وین دل ز خراش او بی خار نخواهد شد
گر تیغ زنی بر تن ور نیش زنی بر جان
ناگاه رود جانش بیمار نخواهد شد
عشقت ز پی کشتن مردانه به کار آمد
شادم ز غمت باری بیکار نخواهد شد
بر ما فتد ار تابی زان رخ چه شوی رنجه
مهتاب ز افتادن افگار نخواهد شد
بیهوده چه گریم خون اصلاح دل خود را
تقویم چو از جدول طومار نخواهد شد
خونخوار بود خسرو عاشق ز چنین باده
مست است که تا محشر هشیار نخواهد شد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş