شمارهٔ ۴۷۶
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود
وان موی چه بندد دل گر شانه تو نبود
آنکو سر تو دارد پس از سر خود ترسد
دیوانه خود باشد دیوانه تو نبود
خواب اجلم گیرد از غایت بیخوابی
گر مونس من هر شب افسانه تو نبود
محروم ترین مرغم خال لب خود بنما
حسرت نخورم باری گر دانه تو نبود
از سینه برون کردم آتش زده جان خود
تا سوخته دردی همخانه تو نبود
از شعله چه ترسانی ای شمع دل ار جانم
دوزخ نکند لقمه پروانه تو نبود
دیوانه بقا ندهد ده روزه برات جان
گر خسرو مسکین را پروانه تو نبود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş