شمارهٔ ۷۵۷
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
من به یار خود و اغیار به خود می پیچد
مست در عشرت و هشیار به خود می پیچد
موی پیچیده بود گرد میانش دایم
عجبی نیست بلی مار به خود می پیچد
سر ز تاب رخت از زلف تو پیچیده عجب
زان که مو از اثر نار به خود می پیچد
هر سری از قدمت دور فتاد از سر درد
در تکاپوی چو دستار به خود می پیچد
من لبت می گزم و چشم تو در خشم بلی
بوی حلواست که بیمار به خود می پیچد
فاش دین لبت از زلف چلیپای تو شد
زان که از موی تو زنار به خود می پیچد
صفت موی تو خسرو چو به طومار نوشت
سبب آن است که طومار به خود می پیچد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş