Ruh Yarası

bir rüzgardı hayatım durmasını bilmeyen bir garip yel bir yağmur damlasının öksüz buluttan dökülmüş seli bir karınca kolonisinin tek bir ferdi hayatımın gelip geçen en genç hali yaşanması gerekenler yaşanmış geriye kalan üç beş kırık hatıra bir senfoninin son noktası yılgın ucu kırık bir bıçak şu ruh yarası salınmak bir kuş misali konmak şaha kalkmış bir atın üstünde giden şuh bir yıldızın parıltısına dökülmek yeryüzüne sönmek, sönebiliyorsan eğer kurutabiliyorsan ıslaklıkları yarını var edebileceksin demektir kopan, yıkılan bütün umutları bahçemde açan umut çiçekleri yarına dökülen bir imza gelip geçen geceleri solmayan umut çiçeklerine, tebessüm eyler kalbimin derinlerinin gözleri ömrümün son gününe saklayacağım ruh yaramı deşen bir hasat bahçesinde öksüz bir pazar sabahı yastığımın altında bulduğum gözlerinin hançeri