Senden Kalan

senden kalan bir şubat'ta üşüyorum hala bir adım ötem cehennem… bir adım gerim isyan… alnımda soluklanan gam dolu titreyişler çığlık çığlığa acımın sesi bu… sensizlik… mevsimine küsmüş en büyük güneşsizliğim…. alkolik birkaç mısrada sızarken senlerim tütünüm tükürürken dilime dolaşan adını çıldırır dudaklarım aklına her geldiğinde öpüşlerin cinnete taşır uykularımı yetim bıraktığın düşler susmuşken koca şehir ve yağdırırken karanlığı hüzzamlarla içime bağrımda tozlanmış vedalar beklerken yağmur gülüşlerini aynaları tabut bellerken gözlerim çırılçıplağım… gölgem,bulut koklar göğünden zulamda o kadar yağmur saklamışken… senden kalan soluklarla yaşıyorum hala bir adı katıksız bir sevi bir adı saklı bir ürperti sol yanımı parçalayan acımın rengi bu sensizlik gökkuşağına küsmüş en büyük güneşsizliğim… tedirgin ikilemlerde demlenirken senlerim suskular alıp giderken avuçlarımdaki izini tırnaklarım kudurur aklıma her geldiğinde bedenin ummana taşır terimi yetim bıraktığın tenim susturulmuşken koca şehir ve kırılırken ayışığı yıldızların seyrinde ser'imde yosun kokan saçlarım yakamoz toplarken denizlerinden çırılçığlığım… gölgem, su toplar maviliklerinden zulamda o kadar yangının varken….