Bizim Adamın Öyküsü

Tanıdığım yüzler tazeleyemiyor bedenimi halbu ki tam da tersi olmalıydı sarsmadan bildiğim bir gerçeğin yansıması o solgun ürkeklikte kendisini hiç de bulamayan korkak ve kesik ayrılmaların sonuçsuz eksikliğinde sevişmesiz anlarım Öyle söylemeliyim ki tadına varmalı aşk orucundakiler aşkın sonu ölümdür beklenen ve bilinen yolculuklara çıkartmalı sevginin bahar olmadığı coğrafyalara kesin bir iç çekişi süslemeden uzaklaşmalı nereye gittiğini bilerek nedensiz solumalı yeni yaşamı Bir yaşamın sonuna geldik istemeden acı öyle hızlı kapatıyor ki yaralarımı yenisini açmak hırsını daha da körüklüyor bedenim ama bu da dokunulunca titreyen bir ten kendini taşıyamaz bir kere ağlamadan Gözyaşıyla tuz basar yaralarına tazelensin diye çünkü istiyor tazelenmek kendi kendine bir sürüngen gibi yatağında hareketsiz işte! ölüm geldi ve buldu bizim adamı odasında