Güz Yağmuru

Issız bir evin tavan arasında Yalnızlıklarla dolu bir sandığın, En karanlık yerinde buldum seni. Kırılmıştın, itilmiştin yorgundun, Karanlıkta gözlerin büyüyordu! Ve öylesine korkuyordun. Üveyikler üşüyordu besbelli Bir güz yağmuru yağıyordu saçlarına Ben ise ardından, Caddelere düşürdüğün gözlerini topluyordum. Yağmurlar senden habersiz, Sokaklar benden habersizdi. Gelip yanıbaşımda duruyor, Ve…Üryan kollarımda ağlıyordun… İçimde saçları darmadağın bir hüzün, Avuçlarıma sığınmış bir çift gözyaşısın. Ben on yedisinde bir delikanlı, Sen ihtiyar bir çocuktun! Şimdi; Senli bir rüzgâr değer parmak ucuma Annemin saçlarında bir çift serçe Ve sesinde kırlangıçlar büyür! Issız bir sehpa vakti düşer ayakucuma… Sokağımızdaki o yağmur bulutu Dokunur gözlerimizin isine Saçlarımızda yalnızlık gölgesi Ve ihtiyar yüzümüzde büyüyen unutulmuşluk! Şimdi;) Tutun yalnızlıklarıma eğil düşlerime Sen kül rengi gözlerimde Bir siyah kadar güzelsin! Üzülme, ağlama, unutma! Sen ki; acılarım kadar güzelsin…