Yalnızlık Sokağı

Bir şey gelip geçer! Düşer sulara yüzün Gözyaşlarımız dokunur hüzzama Sen kendin kadar yalnız, Benim kadar yapayalnız! Susuverir şarkılarımız. Ve bir hüzün boy aynasında Silinir hatıralarımız… Acılar süzülür yanaklarından Saçlarına dökülür yağmurlarım. Üşürsün! Sen hep gözyaşlarını sakla şiirlerime Ve ismini yazdığım kaldırımlardan Perişan bir öyküsün yazılmamış Gölgen uzaklaşır kendi gölgene Senli bir mısra dökülür lambalardan… Sesim düşer ayakucuna Sen geceye mırıldan sancılarını, O yorgun yüreğinin eşiklerinden… Elleri koynunda bir Hazan Sultan! Ve güne düşür kırılgan parmaklarını Kays’a gülüp geçtiğin zamanlardan, Leyla yüzüne yakışmış tırnaklarını… Şimdi artık sen de benim gibi Darmadağınsındır! Yaslanıp üryan kollarına gecenin Belki de ağlamaklısındır. Oysa sen, Hep en uzak rüzgârı oldun ömrümün! Kumral huzmelerden birikmiş, Ve hala çıkmaz sokağısın yüreğimin…