Biliyorum

biliyorum; yüreğinin sıtma nöbeti gibi üşüdüğünü dikteleyemediğin andıklarının canını acıttığını biliyorum. dirençsizlik bırakan anların kaçınılmazlığını biliyorum kimse merhem olamaz ketumlaştırdığın her saniyene pencerenin önünde selvi ağacındaki çocukluğunu biliyorum. günler sonrasında dinlediğin su mırıltısını çarmıha gerilen her düşünü heyecansız karanlıklara mumlar yaktığını geçmeyen gün bitimlerine ikindi vakti dönenceler bıraktığını kardelen umudu ile biliyorum. tutkusuz bir kimliği kaldıramayacağını uykularda yarı uyanık ter içinde kaldığını yasaklarda gizlediğin sonrasızlığını biliyorum. ne avutabilir zamanı aşmayı çınlayacak böyle binlerce detay sessizlikte hayli önceydi kasım hiç değişmiyor hüznün rengi sonbahar dip notlar düşmeyeceğim yiten mavilere bil! hoş kal dost kal ama bir daha düşünme beni...