Sonsuz Zindan

Gittikçe derin bir gece Gittikçe düşüyoruz içine Bir kara delik gibi çekiliyor zaman Ne vücut kalıyor, Ne can geride İleride... Uzun, ince bir yol İleride... Sonsuz bir beyaz.... Düşününce... Yalnız olduğunu anlıyor insan. Her zaman yapyalnız Savunmasız. Hünkarlarda çatısız Aşk deyip Ağlayan bir menekşe oluyor gülüşler... İtişler... Ve bitişler kararsız... Durmaksızın süre giden koşuşturma Nereye gidiyordu ayaklar? Boş ver şimdi karıştırma Sorular yakıyor tenimi. Anlayınca derdini Aynalar kırılıyor önünde Cam parçalarında ıstırap lekesi Pıhtılaşmış kederler. Çok ötesi ölüm bunun Yada Bir hayal perdesi altında, Si tadında Müzikler... Karanlığı yenebilmenin Utkusunu arıyor uyku. Uyku ki doğuştan ama. Bir travma nöbeti gibi iki büklüm Yana yatmış cesedini Saklıyor zaman Daha çok var kavuşmaya Daha kesin değil mutluluk. Oysa içerde bir his Mutluluk vehmini edinmiş. Öyleyse olmak orada... Kaybolmuş bir gemi gibi Gemi ki onu Taşıyacak deryalara. Deryalar... Sonsuz bir zindan Gibi geliyor insanlara...