Nefretin Şiiri

Herkes gitti Bir ben kaldım. Herkes gitti Bir ben kaldım. Yaşamı, Yaprakların arasından çıkardım. Nefret ediyorum, Çaresizce öfkeliyim herkeze; Nefret tohumları ekiyorum gövdeme. Herkes yok. Sessiz bir mezarlığı andırıyor evim. Işıklar yok Adımlar yok Bu yalnızlıktan bunalıyorum. Herkes gitti. Bir hapishane hücresine çakılı gibiyim. Artık günleri saymaktan iğreniyorum. Ne biçim bir müzikti, Pis kokulu ağızlardan dinlediğim. Sözler... Kimse vermesin artık. Sözler... İnanmıyorum sizlere. Gülmeyin öyle salak salak Hepinizden nefret ediyorum işte. Güven bana... Güvenmem sana. Zamanı özenle avuçlarımda biriktirip Fütursuzca harcadınız. Asla! Güvenmem size. Oyun bitti. Çaldı gonk zili. Oyun bitti. Papaz, sakallarını kesip, bara gitti. Fahişe, Rahibe Teresa' yı canlandırıyor. Ölüm kuytularda kıvrılıp, Odalarda gizleniyor. Ne biçim hayat bu! Nefret ediyorum... Herkes gitti. Herkes gitsin banane. Artık ben gitmek istiyorum. Terketmek. Öldürebilmek sessizliği. Vahşet istiyorum isyanlarda. Bir bayrak çekip, Alnının tam ortasına Onu en mutlu anında Katletmek istiyorum. Terketti beni, Herkes. Yalancıktan cümlelerinide aldılar yanlarına. Artık o aptalca gülüşlerden getirmeyin. Aman sizin olsun meşhurluk Sosyete cakacıları, Boşboğaz, tınkırdayan kelleler... Hepinizin trans-andantalını Ben gördüm be! Hepinizin içi boş. Herkes gitsin. Bir ben kalayım. Herkes defolup gitsin...