Utansın Hasret

bakışlarımın ufuklarda erişemediği hayallerimin ta ötelerinde bir yerde belki adım adım belki arşın arşın kalbime yaklaşan bir titremedir her nefes alıp verişin ben zorluğu seçtim gölgesiz akşamlarda seni hayallerime katarak ben zorluğu seçtim en zifiri gecelerde sana ışığımı uzatarak şimdi ürperir kalbim her nefes alışında üryan kalır geceler gözlerim boşluklara mıhlanr bir an aklının köşesinden beni bulup çıkartsan karşına sorgusuz sana aşığım desen ve sorgusuz beni infaz etsen binbir yıldız indirir gökyünden sana vereceğim demetlere serperim şimdi uzat ellerini karanlığın göbeğine yüreğimdeki en sıcak nefesimle meşaleni yakacağım aydınlanacak yüzümüz ve bağıracağız gökyüzüne itirafta bulunup zamanı ve mekanı birleştireceğiz o zaman bizi saran hasret utanacak.