شمارهٔ ۱۳

ای کرده متجلی رخت از دیده هر خوب وی حسن و جمال همه خوبان بتو منسوب بر صفحه رخساره هر ماه پری روی حرفی دو سه از دفتر حسنت شده مکتوب محبوب ز هر روی بجز روی تو نبود خود نیست بهر وجد بجز روی تو محبوب بر عکس رخت چشم زلیخا نگران بود در آینه روی خوش یوسف یعقوب در شاهد و مشهود تویی ناظر و منظور در عاشق و معشوق تویی طالب و مطلوب در میکده ها غیر تو را می نپرستند انکس که کند سجده بر سنگ و گل و چوب جاروب غمت کرد مرا جامه دل پاک وینخانه کنونست بکام دل جاروب زان زلف پراکنده و زان غمزه فتان پر گشت جهان سربسر از فتنه و آشوب محجوب نباشد ز رخت مغربی ایدوست گر خود به خود است از رخ زیبای تو محجوب