شمارهٔ ۱۳۰
ش شمس مغربی
0
Altın Yaprak
منم که روی ترا بی نقاب می بینم
منم که در شب و روز آفتاب می بینم
تویی که پرده ز رخسار خود برفکندی
که تا جمال ترا بی حجاب می بینم
عجب عجب که به بیداری توان دیدن
مگر مگر که من این را به خواب می بینم
خیال جمله جهان را به نور چشم یقین
به جنب بحر حقیقت سراب می بینم
ندانم از چه سبب تشنه ام چو من خود را
به ذات و نعت و صفت عین آب می بینم
اگر شوند ز من مست عالمی چه عجب
از آنکه من همه خود را شراب می بینم
مرا به هیچ کتابی مکن حواله دگر
که من حقیقت خود را کتاب می بینم
چه باده خورد دل مغربی که من خود را
به سان نرگس مستت خراب می بینم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş