شمارهٔ ۱۶۸

سبو بشکن که آبی نی سبویی ز خود بگذر که دریایی نه جویی سفر کن از من و مایی که مایی گذر کن از تو و اویی که اویی چرا چون آس گرد خود نگردی چو آب آشفته سرگردان چو جویی پشیمانی بود در هرزه گردی پشیمانی بود در سو به سویی تو باری از خود اندر خود سفر کن به گرد عالم اندر چند پویی ز خود او را طلب هرگز نکردی اگر چه سال ها در جست جویی که را می بینی و از خود نپرسی که را گم کرده آخر نگویی کلاه فقر را بر سر نیابی مگر وقتی که ترک سر بگویی کجا بر کوی او رفتن توانی که طفلی در پی چوگان و گویی تو یک رو شو که آیینه چو طومار سیه رو گردد آخر از دورویی نصیب ای مغربی از خوان وصلش نیابی تا که دست از خود نشویی