شمارهٔ ۴۱
و وفایی مهابادی
0
Altın Yaprak
بتم چو طره به رخسار خود فشان می کرد
بنفشه بر ورق لاله سایبان می کرد
اگر به دیده من عکس عارضش می دید
به شاخ هر مژه صد بلبل آشیان می کرد
به غیر نقطه شیرینی لبش نگذاشت
وگرنه خامه بسی وصف آن دهان می کرد
نوای ناله مرغی به گوشم آمد دوش
چو دیدم از سر زلف تو دل فغان می کرد
ز ابروی تو عجب مانم ای مسلمان کش
که ذوالفقار علی قتل کافران می کرد
وفایی از لب و زلف تو دوش تا به سحر
سخن ز آب بقا و عمر جاودان می کرد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş