Kıy

çözüyorum bedenimden hayatı kurtuluyor hepsettiğim o katil silkinip çıkıyor kuyulardan bir boşluk, ayazda nefes kadar keskin yay işte bu kadarmış acı denen o rezil akıl kadarmış kuşku denen zavallı artık salt bir huyum başlangıçlara ben yok desem olamazmış bir daha dünya, boşluğun rahmindeki eşkin tay kendi katlimi yazıyormuşum duvara meğer hayat diye katlandığım zındanda kendi kanımla hem de, parmaklarımla aradıkça azalır, azaldıkça bulurmuş insan gerçeğin iskeletini hem de, vay rüzgar yalıyor kuruyan gövdemi döllenen rahme yön veren rüzgar o vardı her zaman o esrik tanrı, hay ettikçe kemiklerinden duyuyorum ta başlangıçları, son diyorlar ya kalan bir mırıltı, o ninni say onuda ilk uykumdan yadigar dağılışımdan varlık devşiren hayat gör çözülen gövdemin yumağı kedinin oyuncağı fareler kemirmelik suç bulacak daha bende gün gelecek ipliğimden yol soracak aşıklar şen ol bastille şimdi sende kalanla öreninde yetişecek bostanlarda benim çürüklerimden doğacak düştüğümde göveren hayat buyur bana, kıy ... (yeryüzünü gezen atlı - yasakmeyve)