Köleler Ölülerden Acıklıdır

Bağışlanmaz o savaşın ham meyvesiydim Pelte kılındım aşkın taş plaklarında Oysa cesur çocuktum, sever miydim dokunmadan Dokunduğum her tende sevince boğuldum Güzel oldum, dünya güzeldi, yakıştım alevlerin rengine Nasıl olsa dünya İnsanların ortak malı değil miydi. İndim güneye pussuz ve berrak kıyıda Tam dört gün yorgun bedenimi dinledim İlk kez duydum söylenirken bir yurtsuz insana Mülkü elde tutanlar bizden gayrıdırlar dendiğini Meğer ben Roma'da kolonların dibinde bir yerdeymişim Sicil tutan kayda geçmemiş tahammül mülkümü Çıplak asılışıma fetva veren kadılar ve tekfurlara Sıkı basın gırtlağıma, yumuşak kibarlardan değilim diyen ben taşra çakalı bir zaman diliminde dağlara yangın ekermişim. Beni koyunlar yemiş, susmuşum Unutmayı da başarsam benimle yaşar, benimle ölürmüş köleliğim. Doğrulup sordum yeryüzünü Bulutlar dediler, hüzün yüklüdür gurub vakti Anladım bir mağarayı mekan Üçyüz yıl uykuyu tedbir ve imkan kıldığımı. Eprik mitilimle ulaşılabildiğim pazarda Satılacak yalnız kemikli ellerimle kaldım. Ben geçerken erik dalı eğildi duydum Kıpran dedi, kıpran ve dayan bahar geldi. Yanılabilirim, bu ses kapımdan atılı buruşuk kağıda da yazılabilirdi. Gün devrildi, bir meydana varıldı elele sessese verildi ve yüründü benim ve bana benzeyenler için dendi ki Bunlar yürüyenlerin en şerri ve budalasıdırlar Ey ehli tüccar kepenkleri indir barbarlar gelebilir, tufan olabilir Ve çünkü ay bir dedi. Toplandı şehir ahalisi hep bir ağızdan Köleler ölülerden acıklıdır kardeşleri söyledi.