Ömüryiyen

Nasıl bir hırsla çıktıysam o mahşeri kıtlıktan Lanetlenmiş bir obur oluverdim sonunda Her şeyi rüzgâr hızıyla tüketebilirim Hayalleri, umutları, ütopyaları Olmamış sayabilirim bir anda Yüzüm asitlerle yıkandıkça matlaştı Nefretimin aynasına dönüştü zihnim Öfkemin salyasından serumlarla doyup Kahrettiğim her şeyin donuna girdim Hazlar acılar gündelik maskem oldu Bazen iskeletimle bazen gölgemle Bazen hıçkırığımla dans edebilirim Hıncım bile zarifleşti zamanla Duygusu belirsiz huylar edindim Tükettim eski dostlarımı bir bir Yenileri habersizce aldı yerlerini Sıradan bir veda töreni buluşmalarım Anılarını kemiren aşığa döndüm Çocuklarını yutan devrime Nehirleri kurutan güneşe Taşkınsız yağmayan yağmura Kayboldu ruhumdaki esirgeyen yas Güdüler kulumken efendim oldu Sözüm el sözü gibi geliyor bana Bu halime bir de sağırlık ekledim Bunlarla bir olup geçtim karşıma Düştükçe büyüyen çığ gibiyim bu gidişle Bir gün benden bir nem bile kalmaz dünyaya