Yeryüzünü Yakan Çiy

Kim yanmışsa aşkın narına Yeryüzüne düşen çiy Tam onun teri Yanarak soğuyor dünya Rüyasında halkın evi ateşe verilmiş Kendi yazıp kendi bozmuşlar öreni Haberimiz kalan sağlardan Azledip var olmaktan, olanı Yara giden her yol, sarp dağlardan Geçer ah geçer diyorlar, kardeş Zindan geçer oradan da Her gün isiyle doğar kara bir güneş Dünya fidanların nefesiyle tütsür de Yalar yüzümüzü bir yalan çıplak daha İsyanda o arkadaşlar Bir bozgundan kaçıp saklanırlar derilerine Çıkaramaz o mağaradan, ne ateş ne duman Oturup pınarın sesiyle avunurlar sonra Yaralarını yurlar birbirlerinin Kaf dağının rüzgarını paylaşırlar İbibikten bile güzel öten cemaliyle birlikte Beri gel yüreğim, gel benimle Senden önce aşkın sınadıydı İzi kaldı kurumların Al bastı, bir ölüm daha doğdu çocuklar Her şey geçer Elbet soğur dünya, bu yangın bu dağlar Toprak yumuşar, sonra buhar, sonra toz olur O kıyamet günler- -den bu görüntüler Elbet bir gün bir Yaradılış Kuramına tez olur Günler, o günler