شمارهٔ ۱۰

جلوه ای از قامتش تا دل تمنا می کند تا قیامت آرزو خون در دل ما می کند غمزه اش مستان رقم بر غارت جان می کشد خنده اش خون در دل خضر و مسیحا می کند زردی رخسار ما از راز دل پوشیده نیست جمله را اظهار و ما را صبر رسوا می کند غافل از تنهانشین بزم غم شاها مباش عیش عالم را به کام خویش تنها می کند بی نشانی را که نتوان داد از جایش نشان هر که در خود گم شود البته پیدا می کند جز دلت جام و جمی در انفس و آفاق نیست دیده هم از دولت این دل تماشا می کند قفل وسواس خرد را با جنون باید شکست کی کلید این قفل درهم رفته را وا می کند چرخ مینارنگ از اسباب موروثی پر است خوشدل آن رندی که حرف جام مینا می کند باده بر دیوانه در هر مذهبی باشد حلال واعظ ما غیبت مجذوب بیجا می کند