شمارهٔ ۱۰۶

صیقل مرأت دل صهبای گلفام است و بس کیمیای خوش دلی در حقه جام است و بس گفته ای می آیم و از بوسه کامت می دهم خوش دلم با آن که دانم محض پیغام است و بس آن چه عمری بی بدل را می شود نعم البدل باده گل گون و معشوق گل اندام است و بس می به دست آور که اینک روزگار از دست رفت غبن فاحش پیش مستان غبن ایام است و بس نیست آسان از ریا خود را مبرا ساختن این هنر مخصوص رند دردی آشام است و بس خط آزادی به دستت در گرفتاری دهند دانه آسوده کی در حلقه دام است و بس حرص دنیا را ز آسایش نباشد بهره ای نشیه کردار این می تلخی کام است و بس پر نزد مرغ نگاهت در فضای کوه قاف خود نظر شکی مگو عنقا همین نام است و بس نیست مجذوب تو را از غیر چشم التفات می پرستان را نظر بر رحمت عام است و بس