شمارهٔ ۱۳۹

صحیفه ایست به انشای کاتبان ازل که از حصار دعا کوته است دست خلل ز التماس قبول تصدق است و دعا که وعده را بدو انداخت اضطراب اجل ز سعد و نحس چه پرسی تو فال نیک بزن که مشتری به تو نزدیک تر بود ز زحل عطا لولوة التاج سل من الفیاض فانها قطرات من السحاب نزل فضای مشرق و مغرب به ذرع پیمودن همان دویدن عمر است و راه طول امل به مدرسه و یادگیر صلح و صلاح بیا به می کده و دور شو ز جنگ و جدل گشاد دل طلبی صاف و پاک باید باخت خدا به کوری شیطان نمی دهد به دغل چنان که قوه پرواز را دو بال دهند همیشه فایده با هم دهند و علم و عمل غلط ز توست نه از دیگری غلط نکنی که قبله با همه عالم نشست مستقبل همین بود همه را سرنوشت پیشانی که هیچ کس نبرد جان ز دست برد اجل چنان که فن رباعی مسلم است به من خیال تازه مجذوب ماست طرز غزل